جای خالی آفتاب

paradisaical — Tue, 20 Feb 2007 21:39:47 GMT

دل

دلم هواي سبزه كرده است
توآينه بدست سبزه ای
مرا به آسمان ببر
اگرچه چشمه سار هم درون قلب جنگلی
ترانه ي نياز ساز مي كند
ترا نمي توان شكست
مرا هميشه دردرون خا طرت بكار
درون زندگی
درون مرگ هم ستا ره ها زنده اند
نواي آفتاب درپي غروب راه مي برد
چه سنگ لحظه ای
چه چشم خسته ای
هماره در درون چشم جاده بوده ام
دوباره ام ترا فرشته جلوه مي دهم
چه چشمهاي پر طراوتی
چه غنچه اي درون چهر ه ای
مرا به آسمان ببر
به آفتاب روزوشب

paradisaical — Tue, 20 Feb 2007 20:54:18 GMT

به ياد همه روزاي خوب وبدي که با خاطراتم گره خوردن...
به ياد اون همه نگاه
به ياد اون همه صدا...
انگار که از همشون فراريم
چند روز پيش که يه دوستي رو متعلق به اون روزا ديدم...نفهميدم خوشحالم يا ناراحت
نفهميدم دلم براش تنگ شده بود يا...
خيلي وقتا دلم مي خواد بعضياش براي هميشه از آرشيوه ذهنم پاک بشه....غافل از اينکه ،،اگه اتفاق نيفتاده بودن....الان خيلي از داشته هامو نداشتم
مي دونم که دلتنگي ....دستاورد گذر از مرحله ايي به مرحله بعديه
مي دونم که وقتي آرشيوه دلتنگيات داره زياد ميشه و
موتور جستجوي مغزت خيلي چيزارو به سختي پيدا مي کنه
معنيش اينه که داري بزرگ ميشي
معنيش اينه که داري به کوله بار تجربه هات اضافه مي کني
ولي نمي دونم آدمي که حتي از سنگفرشه خيابونا و...بازمانده هاي يه بادکنک قرمز هم خاطره داره...
بايد چيکار کنه
چيکار کنه که بتونه آپلود بشه و دنياي جديدشو با چشم اندازه آينده و با نگاهي به گذشته پيش ببره..
مي دونم که بر خلاف اصرار دوستان ...امکان نداره که از گذشته درسي بگيرم و هميشه همون کاري رو مي کنم که در لحظه حالشو مي برم...

ولی ..خیلی دلم می خواد بدونم اگه آدما هیچ دلتنگی نداشته باشن.. چه اتفاقی میفته ؟؟ عجب رسمیه...وقتی نداریش ..آرزوشو داری.... وقتی به دستش می آری ...به تکرار می رسی...و وقتی از دستش دادی... دلتنگش می شی!!!!

paradisaical — Fri, 16 Feb 2007 22:40:18 GMT

سلام

اميدوارم حال شما خوب باشه. بله با شما هستم كه الان دارين

مطالب اين وبلاگ رو نگاه مي كنيد.

مي خوام شما رو ببرم به دنيا خودم.

مي خوام قفل دلم رو باز كنم و داخلشو باهم به نظاره بنشينيم.

فكر مي كنم نه مطمئنم كه يك چيزايي

پيدا مي شه كه براتون جذاب و مفيد باشه.

مي خوام از چيزهايي حرف بزنم كه فقط خدا ميدونه.

هميشه به اون گفتم مخصوصا اينكه

وقتيكه كنار خونش رفتم .اون لحظه

هرگز از يادم نميره.وقتي با لباسه احرام بيرون حرم نشته

بوديم و مدير كاروان مي گفت وقتي وارد

حرم مي شيد تا لحظه ايكه به صحن اصلي

ميرسيد چشاتونو به زمين پايين پاتون بدوزيدوقتيكه رسيديم

داخل صحن من بهتون ميگم بعد مي تونيد سر

تونو بالا بياريدو نگاه كنيد به خانه معبود خودتون ....

آره راه افتاديم به سمت خانه يار . من فقط سنگهاي كفپوش رو

مي ديدم .از چند پله بالا رفتيم

بعد از كنار چند ستون رد سديم و

سپس از چند پله پايين رفته وناگهان مدير كاروان گفت باستيد

و نگاه گنيدآره سرم رو بالا آوردم ديدم

خانه معبودم رو .چنا عظمتي در آن لحظه روبرو

وجود من شكل گرفته بود كه نا خداگاه سر تعظيم پيش خالقم

بر زمين نهادم و گريستم و...........

الانهم كه مي نويسم اشك در چشمانم حلقه زده و

به ياد اون لحظه با شكوه ميا فتم .

paradisaical — Thu, 15 Feb 2007 21:36:37 GMT

اندوهگینم

بخاطر امروزی که رفت و تلخی اش ماند

انگار این شب هیچوقت تمام نمی شود

هیچ شوقی برای صبح شدن ندارم

می خواهم پرواز کنم

پرواز که نه

می خواهم بروم

تک و تنها که فقط من باشم و جاده

از در تاریکی نشستن بیزارم

اما می دانم هیچگاه عاشق نور نخواهم شد

این روزها احساس می کنم قفسم تنگ شده

در آتشی می سوزم که شعله هایش یخ زده است

تشنه ام

تشنۀ جرعه ای آزادی

نه آزادی از بند

آزادی از خود

من دچار مرگم

همیشه ثانیه است که مرا در هجوم وقت می کُشد

و همیشه عمل است که مرا به فکر وا می دارد

تا فکر، مرا به عمل

من زادۀ دردم

بی آنکه بخواهم و بدانم غرق در هیچم

چه کسی وقت غرق شدن با فکر نجات یافت؟

من حتی توان دست و پا زدن هم ندارم.

paradisaical — Tue, 13 Feb 2007 22:03:53 GMT

Happy Valentine’s Day

برتر از پرواز

paradisaical — Tue, 13 Feb 2007 21:36:18 GMT

دريچه باز قفس، بر تازگي باغ ها سر انگيز است.

اما، از جنبش رسته است.

وسوسه چمن ها بيهوده است.

ميان پرنده و پرواز، فراموشي بال و پر است.

در چشم پرنده قطره بينايي است:

ساقه به بالا مي رود. ميوه فرو مي افتد. دگرگوني غمناك است.

نور، آلودگي است. نوسان، آلودگي است. رفتن، آلودگي.

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.

چشمانش پرتو ميوه ها را مي راند.

سرودش بر زير و بم شاخه ها پيشي گرفته است.

سرشاري اش قفس را مي لرزاند.

نسيم، هوا را مي شكند: دريچه قفس بي تاب است.

از مجموعه اوار افتاب............................................................ سهراب

ازادی

paradisaical — Wed, 07 Feb 2007 22:04:54 GMT

آزادی

مرا در خلوت تنهاييم رها كنيد

مرا در كلبه بي سقف عاشقيم رها كنيد

شيريني عشق تلخ تر از هر زهر است

مرا در خاطرات تلخ حقيقت رها كنيد

عاشق شدن در اين روزگار بيوفا حماقت است

مرا از اين روزگار بيوفا جدا كنيد

ستاره اميدم ديگر چشمك نميزند بي نور است

مرا با سختي ويرانگر انتظار آشنا كنيد

من گرفتار سكوتم گرفتار غرور

مرا از ميان اين سكوت بيجان صدا كنيد

زندگي چون قفس است قفسي با ميله هاي سرد

كبوتر دلم را از اين قفس چوبي محكم رها كنيد

ماهي بيچاره در سر فكر دريا دارد

او را از اين تنگ كوچك 20 سانتي رها كنيد

در اين زمانه دگر عشق دروغي بزرگ بيش نيست

از ما گذشته است فكري به حال نسلهاي بعد ما كنيد

شايد شما نتوانيد دل شكسته مرا بجا كنيد

اما ميتونيد برام دعا كنيدو اي خدا خدا كنيد

اتاق تنهایی

paradisaical — Sun, 04 Feb 2007 22:18:18 GMT

اتاق تنهايي

شب بود و سکوت آتاقم آنقدر به من نیش می زد که زهر نیش آن به جنون رسیده بودم
من در اتاق تنهاییم
زنده بگور را زمزمه می کردم
و با یاد تجربه مسخ روزمرگی را دوره می کردم
اتاق تنهایی
دردهای کهنه را به یادم می انداخت
اتاق تنهایی
هر شب برایم بوی کافور را در خود تجزیه می کرد
بوی نعش مدفون شده ای که در میان شب لجن گرفته آرام گرفته بود.
بوی کافور آنقدر به مشامم نزدیک بود
که من هر شب گور کنی که گورم را می کند در خواب می دیدم .
اتاق تنهایی
فارغ از هر گونه ارتباط با دنیای آدمکان بود
آنجا که از تبدیل واژه صداقت به کثافت دلالی می کردند
آنجا که کلمات به آسانی متهم می کردند
آنجا که رجاله ها حکومت می کردند
من در اتاق تنهاییم
به این باور رسیده بودم
( اینجا برای زنده شدن باید مرد.)
در اتاق تنهایی
به دنبال تابوت گمشده ام می گشتم
تا شاید در زیر انبوه ترانه های اندوه گمشده ام را باز یابم.
من در اتاق تنهاییم
تنها نشسته بودم
و اصلا یادم نبود که زندگی در کنار من است
زندگی با آن نگاه کینه آمیزش برایم می خواند :

فردایی دوباره ...
فردا...فردا...
شب بود
و سکوت اتاقم آنقدر به من نیش می زد
که اززهر نیش آن به جنون رسیده بودم.

خودکشی

paradisaical — Fri, 02 Feb 2007 23:25:40 GMT

آن زمان که دیگر نمی توان ازسیاهی ها سپیدی ساخت
آن هنگام که جغد پیر ترانه های خکستری بر دیوار اتاقم چنبر می زند
زمانی که درد خیمه می بندد بر چهارچوب مغزم
لحظه ای که هر ثانیه همانند پتک می کوبد بر افکارم
من در می یابم مرگ را
خود کشی را
خودکشی دیوانگی نیست
خودکشی حقارت نیست
خودکشی حماقت نیست
زمانی که مغزم پیش می رود به هر نا کجا آباد !
وقتی که غده بد خیم زندگی ریشه کرده است بر روحم
زمانی که برای واژه خوشبختی معنایی نمی یابم
لحظه ای که چشمانم به هر سمتی می رود واژه مصیبت را بر دیواره ها می خواند
من در می یابم مرگ را
خود کشی را
خودکشی ضعف نیست
خودکشی درماندگی نیست
خودکشی جهالت نیست
شعار ندهید که زندگی زیباست
عشق و امید وآرزو را غرولند نکنید
در می یابید مرگ را
خودکشی یعنی شهامت
خودکشی یعنی جسارت
خودکشی یعنی رهایی
خودکشی ... آه ... خودکشی

paradisaical — Fri, 02 Feb 2007 11:21:33 GMT

امروز حس عجيبي دارم

خيلي دوست دارم حرف دلمو رو كاغذ سفيد بيارم

ولي نميتونم توانش روندارم

حتي قلم هم از دست من خسته است

نمي گذاره طرح دلتنگي هامو بكشم .

نميدونم چه حسيه كه از ته وجودم داره داد ميزنه

كه روزگار از دستت خسته است .