جای خالی آفتاب

ولی ..خیلی دلم می خواد بدونم اگه آدما  هیچ دلتنگی نداشته باشن.. چه اتفاقی میفته ؟؟              عجب رسمیه...وقتی نداریش ..آرزوشو داری.... وقتی به دستش می آری ...به تکرار می رسی...و وقتی از دستش دادی... دلتنگش می شی!!!!

سلام

اميدوارم حال شما خوب باشه. بله با شما هستم كه الان دارين

مطالب اين وبلاگ رو نگاه مي كنيد.

مي خوام شما رو ببرم به دنيا خودم.

مي خوام قفل دلم رو باز كنم و داخلشو باهم به نظاره بنشينيم.

فكر مي كنم نه مطمئنم كه يك چيزايي

پيدا مي شه كه براتون جذاب و مفيد باشه.

مي خوام از چيزهايي حرف بزنم كه فقط خدا ميدونه.

هميشه به اون گفتم مخصوصا اينكه

وقتيكه كنار خونش رفتم .اون لحظه

هرگز از يادم نميره.وقتي با لباسه احرام بيرون حرم نشته

بوديم و مدير كاروان مي گفت وقتي وارد

حرم مي شيد تا لحظه ايكه به صحن اصلي

ميرسيد چشاتونو به زمين پايين پاتون بدوزيدوقتيكه رسيديم

داخل صحن من بهتون ميگم بعد مي تونيد سر

تونو بالا بياريدو نگاه كنيد به خانه معبود خودتون ....

آره راه افتاديم به سمت خانه يار . من فقط سنگهاي كفپوش رو

مي ديدم .از چند پله بالا رفتيم

بعد از كنار چند ستون رد سديم و

سپس از چند پله پايين رفته وناگهان مدير كاروان گفت باستيد

و نگاه گنيدآره سرم رو بالا آوردم ديدم

خانه معبودم رو .چنا عظمتي در آن لحظه روبرو

وجود من شكل گرفته بود كه نا خداگاه سر تعظيم پيش خالقم

بر زمين نهادم و گريستم و...........

الانهم كه مي نويسم اشك در چشمانم حلقه زده و

به ياد اون لحظه با شكوه ميا فتم .

اندوهگینم

بخاطر امروزی که رفت و تلخی اش ماند

انگار این شب هیچوقت تمام نمی شود

هیچ شوقی برای صبح شدن ندارم

می خواهم پرواز کنم

پرواز که نه

می خواهم بروم

تک و تنها که فقط من باشم و جاده

از در تاریکی نشستن بیزارم

اما می دانم هیچگاه عاشق نور نخواهم شد

این روزها احساس می کنم قفسم تنگ شده

در آتشی می سوزم که شعله هایش یخ زده است

تشنه ام

تشنۀ جرعه ای آزادی

نه آزادی از بند

آزادی از خود

من دچار مرگم

همیشه ثانیه است که مرا در هجوم وقت می کُشد

و همیشه عمل است که مرا به فکر وا می دارد

تا فکر، مرا به عمل

من زادۀ دردم

بی آنکه بخواهم و بدانم غرق در هیچم

چه کسی وقت غرق شدن با فکر نجات یافت؟

من حتی توان دست و پا زدن هم ندارم.

Happy   Valentine’s     Day